ส่วนการทำที่ร้านคงเป็นแบบที่คุณบ็อบฯ ว่า คืออาจใช้ที่มีในมือก่อนแต่ก็อยากจะหาตัวที่น่าสนใจแบบชิมแล้วเกิดความรู้มาแซมด้วย เรื่องเก็บเงินค่าชิมคงไม่มีหรอกครับ กลัวแต่ว่าจะไม่มีใครมาจอยกัน

ปล.
เรื่องไวน์นี่บางทีก็เป็นช่วงเวลาในชีวิตหรืออาจเป็นเรื่องโชคชะตา ผมเองตอนดื่มใหม่ๆ ชอบที่ dry และบอดี้หนักๆ แบบบอร์กโดจาก Medoc แต่มาวันหนึ่งได้ลองเบอร์กันดีที่ไม่ได้แพงอะไรมากมาย แต่มีซอมเมอร์ลิเยที่เก่งมากๆ เลือกให้ และดื่มไปพร้อมกัน จำได้ว่าช่วงเวลาที่ดื่มนั้นทำให้ลืมบอร์กโดทุกขวดที่เคยดื่มมาในชีวิตไปเลย

However, the paid espresso bar remains open for those who wants the best and comparison. Barista could at the same time learn the instant feedback from customer with Khun Vudh on hand to help/solve the issue.

Hope this help compensate for the cost as I doubt charging for cupping will really result in a willing group of customers.

การอธิบายสิ่งที่เราทานเข้าไปอย่างมีหลักการครับ

ยกตัวอย่างนะครับ

การมีรสเปรี้ยวในกาแฟ เราแยกให้ออกว่าเปรี้ยวแบบไหน

เปรี้ยวแบบของหมักดอง เปรี้ยวแบบผลไม้

ความขม ขมแบบไหน ขมแบบยาง หรือขมแบบไหม้

ส่วนจะแยกได้เร็วขนาดไหนอยู่ที่ความถี่ในการชิมครับ

ชิมอย่างตั้งใจ และชิมอย่างมีเป้าหมาย

ถูกหรือไม่รบกวนคุณวุฒิทีนะครับ ( เรียนมาจากคุณวุฒิทั้งนั้นแหละครับ )

^^”

Very true on this one.

I didn’t like French wine I had so far no matter how good it tastes but prefer a more approachable American wines. I had people boo me on this before but that’s just me.

Same as coffee. A flavorful and familiar cup from South America is my usual favorite; exotics from Africa with lots of nuances/spices are more of a novelty that I can’t live with for long and always want to come back to my familiar cup. But some may prefer it more like tourist loves exotic locales.

But you gotta learn how these things taste like. My goal is to be able to read the flavor notes and pick the coffee I like, similar to practices in the wine world. So far, I haven’t come any close so more cupping session are needed.

Also, participating in this session opened up my horizon and, hopefully, yours. My last one (more of a course than cupping) was a good experience. One participant said that his espresso was so so and too “sour.” That’s a total shock for me as I think it’s decent and will be much better with more acidity. This partly implied why local cafes play it safe by roasting dark and darker and partly contribute to Starbuck’s success (Read somewhere its customers hate Pike Place for its “light” taste and prefers much darker roast which is Starbuck’s norm

มารออ่าน แนวทางการชิม ต่อครับ

ส่วนแนวทางการชิมคงไม่ใช่ ชิมๆ มันไปเรื่อยๆ คงมีเทคนิค หรือแนวทางบางอย่าง จะค่อยเอามาเล่าให้ฟังนะครับ)

สำหรับผมเองก็ยังคงบอกได้แค่ ชอบไม่ชอบหรือชอบแก้วไหนมากกว่า โดยใช้รสนิยมส่วนตัวในการตัดสิน ซึ่งเป็นการปรับเทียบกับตัวเอง เลยไม่รู้แนวทางหรือมาตรฐานที่แท้จริง
ก็ได้แต่ลองสั่งกาแฟของโรงคั่วต่างประเทศที่มีชื่อเสียง มาลองปรับเทียบกับของตัวเอง ซึ่งวัตถุดิบในการผลิตมันก็เทียบกันไม่ได้อยู่ดี
คงต้องให้คุณวุฒิช่วยแชร์เรื่องเทคนิค แนวทาง ต่อครับ