กาแฟชุดนี้เป็นกาแฟจากสวนบริเวณใกล้เคียงกับบ้านของน้องสุวรรณจากไร่กาแฟพรหมมา ถือเป็นดอยสะเก็ดที่ปลูกในชัยภูมิที่ดีและผ่านกระบวนการอย่างตั้งใจ ผมคั่วในระดับ medium to dark ไว้และบรรจุในถุงอย่างดีกว่าสิบวันแล้ว เชื่อว่ามีการ degass เรียบร้อยดีแล้ว ผลการทดสอบตามความสามารถส่วนตัวของผมพบว่า

เมื่อทำเป็นเอสเปรสโซช็อต จะให้กลิ่นผลไม้จำพวกกล้วย เจือด้วยมะพร้าว คล้ายกับแนวกาแฟจากบราซิลหรืออินเดีย กลิ่นที่ซ่อนตามมาเป็นผลไม้รสเปรี้ยวอย่างพวกส้ม มีความเข้มข้นหรือบอดี้ปานกลาง อาฟเตอร์เทสเบาบาง ติดรสขม และความรู้สึกแบบดาร์กช็อคโกแล้ตเล็กน้อย

เมื่อทำเป็นอเมริกาโน ยังให้โทนของกล้วยอยู่ และปนมาด้วยกลิ่นพวกโรสต์นัท เจือด้วยผลไม้สด ให้รู้สึกถึงรสชาติบางอย่างที่เคยได้จากกาแฟทิปปิก้า (เป็นไปได้ว่ากาแฟสวนนี้มีพันธุ์ทิปปิก้าปนมาด้วยแต่ไม่มาก) บางครั้งยังรู้สึกถึงกลิ่นหอมของเกสรดอกไม้อ่อนๆ แบบ honey suckle อาฟเตอร์เทสเบาบางและติดขมเล็กน้อย

ผมถือว่าเป็นกาแฟไทยที่ทำได้ดีมากตัวหนึ่งครับ แต่หากเทียบกับกาแฟระดับ specialty ของแหล่งปลูกที่มีชื่อเสียงของโลก อาจพบว่าเราด้อยกว่าตรงที่มีติดขมเล็กน้อย มีรสเฝื่อนเจือเข้ามาทำให้ไม่ลื่นและสบายปากนัก อซิดิตี้เบาบาง ทำให้รู้สึกว่ารสชาติมันน้อยและไม่หวานชวนดื่ม เมื่อกลืนไปแล้วสิ่งที่ตกค้างเป็นอาฟเตอร์เทสเลยไม่ค่อยมีอะไรเหลือให้ประทับใจ

กำหนดการนั้นได้วางไว้เป็นวันที่ 10 เมษายนนี้ครับ ที่มาอย่างย่อนั้นเกิดจากการรวมตัวของชาวสวนกาแฟบนดอยสะเก็ดโดยมีสวนของคุณลุงพรหมมาและลูกไล่ที่พยายามพัฒนาแปลงปลูกและกระบวนการผลิตตลอดหลายปีที่ผ่านมา แต่มักมีคำถามว่าที่ทำที่เหนื่อยขึ้นนั้นมันทำให้กาแฟดีขึ้นจริงหรือ โรงคั่วผู้ซื้อกาแฟรายเล็กๆ ที่เป็นแฟนประจำของสวนกาแฟบนนั้นเลยถือโอกาสรวมตัวกันจัดประกวดเสียเลยโดยรับตัวอย่างจากสวนต่างๆ ได้ข่าวว่าร่วม 30 ตัวอย่าง โชคดีได้คุณบุ๊งจากบางกอกเอสเปรสโซแล็ปเป็นผู้คั่วและจัดการกับตัวอย่างเหล่านั้น คนที่เหลือจึงร่วมเป็นกรรมการตัดสิน สถานที่ที่เราจะจัดการชิมและให้คะแนนกันกำหนดไว้แล้วเช่นกันคือที่ Impresso ของคุณแน่แถวๆ ถนนนิมมานเหมินทร์ เชียงใหม่ ใครที่สนใจจะมาสังเกตการณ์หรือมาพบปะกันขออนุญาตเรียนเชิญไว้ตรงนี้นะครับ เรื่องรางวัลนอกจากคำชมเชยจากใจและความภูมิใจที่จะได้กลับไปแล้วยังไม่ทราบว่าจะมีอะไรเพิ่มเติมอีกหรือไม่ แต่พวกเราคาดหวังว่าจะเป็นแรงกระตุ้นน้อยๆ อย่างหนึ่งที่อาจทำให้เกิดการพัฒนากาแฟต่อเนื่องต่อไปได้ ไม่ว่าในอนาคตระบบภาษีนำเข้ากาแฟจะเป็นอย่างไรก็เชื่อว่าในใจของพวกเรานั้นยังอยากใช้และภูมิใจกับกาแฟไทยที่มีคุณภาพดี ข่าวคืบหน้าของเรื่องนี้ผมจะพยายามนำมาเล่าให้ฟังเป็นระยะนะครับ

ส่วนที่ต้องพูดถึงทิ้งท้ายคืออีกไม่กี่วันนี้จะมีงานสำคัญของคนกาแฟคือการแข่งขันบาริสต้าชิงแชมป์โลกซึ่งปีนี้จัดที่แอตแลนต้า สหรัฐอเมริกา ถือเป็นการแข่ง WBC ครั้งที่ 10 แล้ว ผู้เข้าแข่งขันจากทั่วโลกน่าจะราวๆ 50 คน เป็นการแข่งขันที่คนกาแฟอเมริกันฝากความหวังไว้ที่ไมค์ ฟิลิปที่น่าจะคว้าแชมป์ให้กับอเมริกาได้สักที ส่วนไทยเราผมก็เอาใจช่วยน้องเบญญาภาให้สามารถเอาชนะใจกรรมการและคนดูให้ได้ อย่างน้อยให้เขารู้ว่าคนไทยน่ารักขนาดไหน แถมยังทำกาแฟเอสเปรสโซได้ไม่แพ้ใครอีกด้วย 

Colombia Supremo Huila Los Naranjos de San Agustin  อันนี้จากสวนชื่อ Los Naranjos de San Agustin ในเขต Huila เป็นเกรด Supremo ของประเทศโคลอมเบียเค้า มาเทียบเคียงให้เห็นวิธีตั้งชื่อกาแฟของแหล่งปลูกดังๆ ของโลก

ชีวิตคนคั่วกาแฟ.. สำหรับผมจะมีอะไรดีเท่าการเดินทางไปเยี่ยมเยียนสวนกาแฟทั่วโลก เพื่อค้นหากาแฟดีๆ มาคั่วและนำเสนอต่อลูกค้าผู้ดื่มของเขา

ดอยสะเก็ด ก็ถือเป็นแหล่งปลูกกาแฟสำคัญแห่งหนึ่งในเมืองไทย ดอยอยู่ใกล้เมืองเชียงใหม่ ถนนดำแล้วดีด้วยจึงขึ้นไปง่ายกว่าอีกหลายๆ ดอย พ่อค้าเมล็ดกาแฟหน้าใหม่หน้าเก่าเลยวิ่งชนกันอยู่บนนั้น

สวนกาแฟชุ่มชื้น แทรกตัวอยู่ในป่าที่มีความอุดมสมบูรณ์ดี

ใครยังไม่รู้บ้างว่า กาแฟนั้นที่แท้มันเป็นผลไม้นะ

นี่ก็ผล ที่เรียกว่าเชอรี่กาแฟ แต่เห็นไหมว่าลักษณะผลมันไม่ค่อยเหมือนรูปก่อนหน้าสักเท่าไหร่

ต้นกล้ากาแฟที่ชาวสวนต้องเพาะไว้ เพื่อลงกาแฟเพิ่มในปีต่อๆ ไป ส่วนใหญ่ก็ใช้เมล็ดพันธุ์จากต้นเดิมในสวนนั่นเอง

กาแฟบนดอยสะเก็ดไม่มีการจัดการแปลงปลูกอย่างเป็นระบบนัก เราจะพบพันธุ์กาแฟอราบิก้าหลากหลายปะปนกันอยู่ในส่วน รูปทางซ้ายต้นกาแฟมีข้อห่าง กิ่งชี้ขึ้นเหมือนกาแฟอราบิก้าพันธุ์ดั้งเดิมที่เรียก “ทิปปิก้า” มีเพียงจำนวนน้อยแทรกตัวอยู่ในสวนส่วนภาพขวาลำต้นมีข้อชิดกันมากกว่า กิ่งลู่ลงและมีข้อถี่กว่าเป็นลักษณะของพันธุ์ “คาร์ติมอร์” ที่มีปลูกอยู่ทั่วไป

ซีททูคัพผูกพันและใช้เมล็ดกาแฟจากดอยสะเก็ดมาตั้งแต่เริ่มดำเนินการเมื่อหลายปีก่อน วิ่งขึ้นวิ่งลงดอยนี้นับครั้งไม่ถ้วน ซื้อจากชาวสวนโดยตรงบ้าง ซื้อผ่านพ่อค้าบ้าง บางสวนอยากขายเราไม่ซื้อ บางสวนอยากซื้อแต่เขาไม่ขาย

กาแฟจากสวนที่ดีๆ ของดอยสะเก็ด จะให้กาแฟที่มีบอดี้ปานกลางถึงน้อย อซิดิตี้สูงแต่บางและคม ขมเล็กน้อย สะอาด กลิ่มหอมมันคล้ายกาแฟบางตัวจากบราซิล ถือเป็นกาแฟคุณภาพดีตัวหนึ่งของเมืองไทย มีราคาค่อนข้างสูง และยังสามารถพัฒนาคุณภาพให้สูงขึ้นได้มากกว่านี้

บนดอยสะเก็ดมีชาวเขาอยู่บ้าง แต่เท่าที่เคยผ่านขึ้นไปทางตำบลเทพเสด็จพบแต่คนเมืองทั้งนั้น คนทำกาแฟส่วนใหญ่ทำเพราะกาแฟราคาดี แต่ความรู้เรื่องกาแฟยังต้องได้รับการส่งเสริม เรื่องของคุณภาพและแรงบันดาลใจในการทำยังต้องรณรงค์กันต่อไป บางครั้งยังได้แต่หวังว่าสักวันคงมีวาสนาได้พบเจ้าของสวนที่รักกาแฟ และอยากทำกาแฟดีจริงๆ