คราวนี้ไม่เหมือนเมื่อสี่ศูนย์ ท่านว่าเมื่อตอนนั้นเงินเราแทบไม่เหลือหรอ ฝรั่งดาหน้าเข้ามาช็อปของถูกกัน แต่คราวนี้เงินเราเยอะกว่า ในขณะที่หนี้น้อย แต่กลับกันคือตอนนี้ลูกค้าเราย่ำแย่คาดว่าแรงซื้อจากฝรั่งจะน้อยลง เมื่อตอนนั้นบ้านเมืองเรียบร้อยผู้บริหารทุ่มเทร่วมด้วยช่วยกันแก้ปัญหา มาคราวนี้สมาธิการบริหารราชการแผ่นดินไม่ค่อยดีเพราะบ้านเมืองแบ่งเป็นหลายสี การเมืองอยู่ในช่วงปรับตัว แล้วคนทำกาแฟเล็กๆ อย่างเราจะเอายังงัยดีล่ะครับ

ผมพอได้คุยกับหลายๆ คน ยังเห็นความคิดที่หลากหลาย บ้างว่าเตรียมตัวรัดเข็มขัด คิดจะลงทุนอะไรขยายอะไรคงต้องชะลอไว้ก่อน ในขณะที่บางท่านกลับบอกว่าถือเป็นโอกาสที่จะได้ทำเลที่ดีในราคาที่ถูกลง การต่อรองในเรื่องต่างๆ จะง่ายขึ้น ฝั่งเพื่อนๆ ซัพพลายเออร์ท่านก็ว่า อาจจะมีคนที่เออรี่ออกมาลงทุนร้านเล็กๆ มากขึ้น คนที่ทำธุรกิจมาก่อนหรืออยู่มานานแล้วย่อมได้เปรียบ เรียกว่าในวิกฤตยังมีโอกาสเสมอ

ส่วนตัวผมยังแอบคิดว่า ถ้าการผลิตหดตัว น่าจะมีแรงงานคุณภาพหลุดรอดมาถึงร้านกาแฟเล็กๆ มากขึ้น นี่จะเป็นโอกาสที่ดีในอันจะได้มาซึ่งคนที่ดีมาช่วยงาน เพราะสำหรับผมแล้วธุรกิจทุกประเภทโดยเฉพาะธุรกิจเล็กๆ อย่างเราสำคัญที่สุดคือเรื่อง “คน”

ยกขึ้นมาคุยบ้างครับให้ร่วมสมัยพอได้คลายเครียด และหวังว่าจะได้ไอเดียว่าเราควรจะเตรียมตัวรับอย่างไร หรืออย่างน้อยมีกำลังใจมาแบ่งปันกันบ้างก็ยังดี