เกมการแข่งขัน GBC ที่ปรับใหม่ในปีนี้ถือว่าท้าทายความสามารถของบาริสต้ายิ่งขึ้นไปอีก ด้วยการทอนเวลาให้เหลือเพียง 10 นาทีสำหรับเครื่องดื่ม 4 รายการ ที่เป็นไฮไลท์สำคัญซึ่งอาจถือเป็นเวทีแรกที่กำหนดให้มีการชงกาแฟวิธีอื่นในเวทีเดียวกับการแข่งชงแบบเอสเปรสโซ นั่นคือรายการเครื่องดื่มในหมวด non espresso ซึ่งผู้แข่งขันสามารถใช้วิธีชงแบบใดก็ได้(ยกเว้นเอสเปรสโซ) เป็นการให้ความสำคัญและส่งสัญญาณให้บาริสต้ารุ่นใหม่ๆ รู้ว่าลำพังเพียงความรู้ความชำนาญในการชงเอสเปรสโซเพียงอย่างเดียวนั้นไม่เพียงพออีกต่อไปแล้ว ความสามารถในการชงกาแฟด้วยวิธีที่หลากหลายเป็นการสะท้อนความเข้าใจในหลักการพื้นฐานการชงกาแฟอย่างแท้จริง เป็นการเพิ่มสีสันหรือทางเลือกในการเข้าถึงกาแฟสำหรับในคาเฟ่เอง และยังอาจรวมถึงการเพื่มอัตราการบริโภคกาแฟคั่วให้สูงขึ้นไปอีกด้วยความที่บาริสต้าสามารถแนะนำให้ลูกค้าส่วนหนึ่งสามารถชงกาแฟดื่มเองในบ้านได้

รายการเครื่องดื่มสุดท้าย กติกากำหนดให้มีการทำกาแฟลาเต้ในถ้วยแบบ take away แบบไม่จำกัดจำนวน วัดความเก๋าของบาริสต้าว่าสามารถทำได้เร็วและรักษาคุณภาพของกาแฟได้แค่ไหน สำหรับคาเฟ่ในเมืองไทยเราอาจไม่คุ้นเคยกับการเสิร์ฟลาเต้เป็นพายุแบบนี้ แต่สำหรับในออสเตรเลียที่กาแฟลาเต้ได้รับความนิยมสูงสุดถือว่าการทำกาแฟลาเต้ให้ได้ดีและรวดเร็วเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับทุกๆ คาเฟ่ และ GBC ก็ได้รวมเรื่องเหล่านี้มาอยู่ในเกมเดียวกัน

ดังนั้นแชมป์ของ GBC จึงควรเป็นบาริสต้าที่มีความรู้และเข้าใจในเรื่องกาแฟเป็นอย่างดี มีทักษะในการชงทั้งเอสเปรสโซ และจาก coffee maker อื่นๆ สามารถทำงานได้อย่างรวดเร็วและผิดพลาดน้อย รวมถึงสามารถพูดนำเสนอผลงานให้เห็นความดีของเครื่องดื่มที่เขาทำ วิธีการ รวมถึงกาแฟที่เขาเลือกใช้ได้ สามารถโน้มน้าวกรรมการให้คล้อยตามและเห็นดีด้วย หรือพูดง่ายๆ คือ “สามารถสร้างยอดขายกาแฟได้จริง” ไม่จำเป็นต้องหล่อต้องสวย อุปกรณ์ราคาแพง หรือเมล็ดกาแฟคั่วระดับ 90 คะแนนขึ้น สิ่งเหล่านี้ถ้าทำให้เกิดยอดขายไม่ได้เท่ากับว่าไม่มีความหมายอะไร

ด้วยความที่กติกาใหม่ผู้เข้าแข่งขันรวมถึงผู้ชมยังอาจไม่คุ้นเคย จึงทำให้การวางแผนการแข่งไม่สมบูรณ์ ผมจึงโน้ตข้อสังเกตที่ได้จากการแข่งในรอบคัดเลือกไว้เพื่อช่วยให้การเตรียมตัวแข่งง่ายขึ้น

1. อย่าลืมว่าในช่วงเวลาเตรียมตัวหรือจัดโต๊ะแข่ง เราสามารถชงกาแฟแบบ non espresso ไว้ได้เลย เรื่องนี้สำคัญมากเพราะเวลาแข่งจริงมีเพียง 10 นาทีเท่านั้น หากชงในเวลาแข่งอาจทำให้ไม่สามารถทำเวลาได้ทัน หรืออาจทำให้กาแฟที่เสิร์ฟมีอุณหภูมิสูงเกินไป
2. ผมพบว่าผู้เข้าแข่งขันหลายคนเสิร์ฟกาแฟแบบ non espresso ในขณะที่น้ำกาแฟร้อนมากๆ ราวกับตอนที่พวกเขาซ้อมกันนั้นไม่ได้มีใครเคยดื่มกาแฟรายการนี้จริงๆ เพราะถ้าซ้อมแบบสมจริง เขาจะทราบเองว่ากาแฟที่ร้อนขนาดนี้มันไม่สามารถดื่มได้ และกาแฟที่ร้อนเกินไปนั้นรายละเอียดของกลิ่นและรสชาติกาแฟยังไม่ออกมา ทำให้เสียคะแนนรสชาติไปมาก
3. ผู้แข่งขันจำนวนมากยังชงกาแฟแบบ non espresso ได้ไม่ดีนัก อันนี้ผมคิดว่าอาจเป็นเพราะเรื่องนี้เป็นเรื่องใหม่สำหรับพวกเขา และการทำงานในคาเฟ่ยังคงเป็นงานชงเครื่องดื่มเอสเปรสโซเสียส่วนใหญ่ ดังนั้นผู้เข้าแข่งขันจึงควรฝึกฝนการชงในวิธีที่ตัวเองเลือกไว้ให้มาก ทดลองปรับตัวแปรต่างๆ จะทำให้เข้าใจวิธีการชงนั้นๆ ได้ยิ่งขึ้น รวมถึงการเลือกใช้เมล็ดกาแฟคั่วที่เหมาะสม ผมยังพบว่ามีผู้แข่งขันบางคนนำกาแฟเอสเปรสโซเบลนด์มาใช้ บางคนใช้กาแฟที่คั่วเข้มเกินไป
4. เสียคะแนนเพราะทำนมเหลือเยอะ อันนี้ให้ลองดู score sheet ดีๆ นะครับ เพราะหักคะแนนเยอะมาก ในขณะที่ช่องโหว่ของกติกาคือไม่หักคะแนนกาแฟลาเต้ในถ้วยที่เสิร์ฟไม่เต็ม ดังนั้นการวางกลยุทธ์ที่ฉลาดคือต้องพยายามรินนมให้หมดเกลี้ยงไปเลยในกาแฟลาเต้ถ้วยสุดท้าย ไม่ต้องกังวลว่าจะไม่เต็มถ้วย(เพราะไม่มีที่ให้หักคะแนน)
5. เวลาที่เกินก็หักคะแนนเยอะเหมือนกัน คือ 30 วินาทีแรก 5 คะแนน เกินกว่านั้นจะถูกหัก 15 คะแนน ซึ่งเยอะมาก เพราะฉะนั้นวางแผนดีๆ ครับ อย่าทำให้เกินเวลา
6. อุปกรณ์ไม่ครบ อันนี้ไม่ได้หักคะแนนเยอะนะครับ แต่มันทำให้กรรมการลดความประทับใจในตัวผู้แข่งขันลงไป ผมพบว่าผู้แข่งขันหลายคนไม่มีจานรองสำหรับให้กรรมการวางช้อนที่ใช้แล้ว มันอาจดูเป็นเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แต่ทำให้กรรมการถึงกับหงุดหงิดเลยทีเดียว
7. ตื่นเต้นเกินไป ทำให้สมาธิเตลิดครับ คุณภาพงานเลยต่ำกว่าความสามารถที่แท้จริง โดยเฉพาะรอบคัดเลือกที่ผ่านมาจัดกันในสำนักงานซึ่งพื้นที่จำกัด รอบเวทีแข่งห้อมล้อมไปด้วยเพื่อนๆ บาริสต้าจากบริษัทต่างๆ อย่างใกล้ชิด ทำให้บาริสต้าผู้เข้าแข่งขันเกือบทุกคนตกประหม่าแม้จะเป็นบาริสต้าที่เจนเวทีมาแล้ว ทางแก้นั้นค่อนข้างตีบตัน ตัวผู้แข่งต้องหาอะไรยึดเหนี่ยวจิตใจกันเอาเอง การผ่านเวทีแข่งหรือผ่านการแสดงต่อหน้าสาธารณชนมากๆ จะทำให้นิ่งขึ้นบ้าง เรื่องนี้ใครชนะใจตัวเองได้จะได้เปรียบครับ

ที่นึกได้จำได้มีเพียงเท่านี้ครับ อยากให้น้องๆ ที่จะเข้าแข่งในรอบสุดท้ายได้เตรียมตัวให้พร้อมที่สุด และเตรียมตัวเผื่อไปถึงรอบที่ต้องแข่งระดับนานาชาติด้วยจะได้สู้กับเขาได้ ยิ่งได้แชมป์ในบ้านตัวเองยิ่งดี ส่วนท่านที่แข่งไปแล้วแต่ไม่ได้เข้ารอบอาจใช้เป็นข้อคิดเพื่อทำความเข้าใจกับเกมและแนวทางการตัดสินได้ดียิ่งขึ้น

ขอให้ทุกคนโชคดีครับ

* ติดตามชม GBC Thailand 2011 รอบสุดท้ายในงาน R&B 2011 ที่ Impact เมืองทองธานี 7 มิ.ย. 2011 และ GBC Interanational วันที่ 9 มิ.ย. 2011 ในงานเดียวกัน รายละเอียดเพิ่มเติมที่ GBC Thailand

GBC ในเมืองไทยเราเริ่มจัดกันเป็นครั้งแรกเมื่อปี 2009 โดยพีแอนด์เอฟคอฟฟี่ ในปีนั้นถือเป็นปีแรกที่มีการจัดแข่งกันในประเทศอื่นนอกเหนือจากออสเตรเลีย ด้วยความตกลงร่วมกันระหว่างผู้นำเข้าเครื่องชงกาแฟแบรนด์ออสเคสตราเล่ในแต่ละประเทศให้จัดแข่งกันในประเทศตัวเองและเอาแชมป์ที่ได้มาแข่งกันอีกทีหนึ่ง นับจากนั้น GBC จึงกลายเป็นรายการแข่งชงกาแฟระดับนานาชาติขนาดเล็กๆ ที่จัดร่วมกันโดยบริษัทกาแฟกลุ่มหนึ่งอย่างเป็นเอกเทศไม่เกี่ยวข้องกับสมาคมกาแฟใดๆ

ด้วยความที่ไม่เกี่ยวข้องกับสมาคมกาแฟนี้เอง เสน่ห์ของการแข่งในรายการ GBC จึงเป็นเรื่องความยืดหยุ่นคล่องตัวในการจัดการและการออกแบบเกมให้มีความทันสมัยและน่าสนใจ จุดแตกต่างสำคัญกับ WBC คือไม่มีการแข่งนำเสนอเครื่องดื่มพิเศษที่เรียก Signature Drink การเตรียมตัวร่วมแข่งในเกมของ GBC จึงดูง่าย ประหยัด และสมจริงมากกว่า ด้วยหลายคนมองว่าเครื่องดื่มพิเศษแม้จะเป็นการแสดงออกถึงความคิดสร้างสรรค์ของบาริสต้า แต่ในทางปฏิบัติบาร์กาแฟที่มีอยู่ทั่วไปมีโอกาสไม่มากนักที่จะนำเสนอเครื่องดื่มพิเศษแบบนี้ให้กับลูกค้าของเขา

มาถึงปีนี้ GBC ได้มีการปรับเกมและกติกาอีกครั้ง ส่วนตัวผมเองได้ร่วมเป็นกรรมการตัดสินด้วยและได้เห็นการแข่งขันจริงในรอบคัดเลือกเมื่อ 19 มิ.ย. ที่ผ่านมา จึงอยากเล่าเกมและกติกาที่เปลี่ยนไปอย่างคร่าวๆ ไว้บ้าง เพื่อให้ผู้ที่จะมาชมในรอบสุดท้ายได้เข้าใจพอเป็นพื้นไว้จะได้เกิดความรู้ หรืออย่างน้อยจะทำให้ชมได้สนุกขึ้น อีกส่วนหนึ่งคือน้องๆ บาริสต้าที่ผ่านเข้ารอบอาจได้แนวคิดในการวางแผนและกลยุทธ์เพื่อทำคะแนนได้ดีขึ้น รวมถึงเพื่อเตรียมตัวในการแข่งระดับนานาชาติในกรณีที่ได้เป็นแชมป์และรองแชมป์ประเทศไทย ซึ่งปีนี้ถือเป็นโอกาสพิเศษที่ประเทศไทยได้เป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันเป็นครั้งแรก

GBC ปีนี้ให้เวลาผู้เข้าแข่งขันทั้งหมด 10 นาทีเพื่อทำเอสเปรสโซ 4 ถ้วย กาแฟนม 4 ถ้วย และกาแฟดำที่ไม่ใช่เอสเปรสโซอีก 4 ถ้วย เครื่องดื่มทั้งหมดนี้เพื่อให้กรรมการรสชาติ 3 ท่าน และตัวผู้เข้าแข่งขันดื่มเองด้วยอย่างละถ้วย เวลาที่เหลือ ให้ทำกาแฟลาเต้ในถ้วยกระดาษขนาด 6 ออนซ์ ไม่จำกัดจำนวนถ้วย โดยหัวหน้ากรรมการจะสุ่มขึ้นมาชิมเพื่อให้คะแนนเพียงถ้วยเดียว แต่หากคะแนนรวมของผู้แข่งขันคนใดเกิดเท่ากันคนที่ทำได้จำนวนถ้วยมากกว่าจะได้คะแนนพิเศษ

ส่วนตัวผมเองคลุกคลีกับการแข่งขันชงกาแฟมานาน  การแข่งขัน GBC ปีนี้ถือเป็นครั้งแรกที่ในฐานะกรรมการรสชาติถูกผู้จัดกำชับให้ตัดสินรสชาติโดยยึดตัวบาริสต้าเป็นหลัก แทนที่จะเป็นตัวน้ำกาแฟในถ้วยอย่างเดียวเหมือนกับที่ผ่านมา สิ่งที่ต้องย้ำในใจคือนี่เป็นการแข่งขันของผู้ชงกาแฟไม่ได้เป็นการแข่งหรือประกวดเมล็ดกาแฟ นั่นหมายความว่ากาแฟที่ผู้เข้าแข่งขันเลือกนำมาใช้แข่งไม่จำเป็นต้องดีเลิศ แต่บาริสต้าต้องสามารถนำเสนอความดีของกาแฟที่นำมานั้นออกมาให้ได้ แสดงให้กรรมการเห็นว่าเขาเข้าใจเรื่องกาแฟและเมล็ดกาแฟที่นำมาเป็นอย่างดี รู้วิธีที่จะนำรสชาติของกาแฟตัวนั้นออกมาดีที่สุด และที่ว่าดีนั้นมันเป็นอย่างไร

ศักยภาพของตัวบาริสต้าจึงต้องออกมาพร้อมกันระหว่างผลงานคือกาแฟแต่ละถ้วย และการพูดนำเสนอ

ในตารางคะแนนรสชาติของ GBC ปีนี้มีมาตรคะแนนหยาบขึ้น คือกรรมการสามารถให้ได้เพียง 0-1-3 หรือ 5 คะแนนเท่านั้น ผมสมมติว่าถ้าบาริสต้าเลือกกาแฟคั่วเกรดธรรมดามาแข่ง และทำออกมาได้ดีไม่มีข้อผิดพลาดแต่ไม่พูดอะไรเลย แนวโน้มที่กรรมการจะให้ 1 คะแนนมีสูง (เพราะไม่สามารถให้ 2 คะแนนได้) แต่หากเขาอธิบายให้กรรมการทราบว่าทำไมเขาเลือกกาแฟตัวนี้มา และรสชาติที่ดีที่สุดของกาแฟตัวนี้ควรเป็นอย่างไรและตรงกับผลงานที่ทำออกมาได้จริง ถ้าเป็นอย่างนี้กรรมการมีแนวโน้มที่จะให้ 3 คะแนน ซึ่งถือเป็นเกณฑ์มาตรฐาน หรือ meet standard 

ดังนั้นในการวางกลยุทธ์เพื่อแข่งขันอย่างน้อยต้องพยายามให้ได้ 3 คะแนน ในทุกช่องไว้ก่อนซึ่งเป็นไปได้หากบาริสต้าเข้าใจในเรื่องรสชาติของแต่ละช่องในตารางคะแนน เข้าใจในกาแฟของตัวเองและสามารถพูดให้กรรมการเข้าใจตามกันไปได้ ส่วนที่จะได้ 5 คะแนนนั้นอาจจะหวังเป็นบางช่องและต้องโดดเด่นจริงๆ รวมกับการพูดนำให้กรรมการคล้อยตาม เช่นในช่องของกลิ่น หรือ aroma ถ้ากาแฟที่นำมาแข่งมีกลิ่นบางกลิ่นที่โดดเด่นหาได้ยากในกาแฟทั่วไป และตอนแข่งบาริสต้านำเสนอกลิ่นนี้ออกมา กรรมการคล้อยตามได้จริง อย่างนี้ในช่องนี้กรรมการอาจให้ 5 คะแนนได้ถือเป็นเกณฑ์ที่เกินความคาดหวังหรือ exceed expectation

การแข่ง GBC ยังเปิดโอกาสให้ผู้แข่งขันชิมกาแฟที่ตัวเองทำได้ด้วย เท่ากับเปิดโอกาสให้บาริสต้าได้รู้ว่ากาแฟที่ตัวเองทำในนาทีนั้นเป็นอย่างไร เป็นการช่วยให้สามารถนำเสนอรสชาติจริงๆ ของกาแฟตัวนั้นให้กรรมการได้รับรู้ไปพร้อมๆ กันได้

แนวทางการตัดสินแบบนี้จะช่วยลดความสำคัญของตัวกาแฟคั่วลงไป แต่เป็นการวัดความสามารถของตัวบาริสต้ามากขึ้น สำคัญที่สุดคือบาริสต้าต้องพูด ต้องสื่อสารออกมา บาริสต้าไม่ใช่เพียงพนักงานชงที่คอยก้มหน้าก้มตาชงกาแฟเหมือนหุ่นยนต์อีกต่อไป ส่วนตัวผมถือเป็นแนวโน้มสำคัญในการตัดสินการแข่งขันชงกาแฟในเวทีต่างๆ ที่จะเกิดขึ้นจากนี้ไป และจะเป็นการยกระดับมาตรฐานวิชาชีพของบาริสต้าหรือพนักงานชงกาแฟได้อย่างที่ผู้จัดการแข่งขันตั้งใจไว้

ยังมีรายละเอียดอื่นๆ อีกเล็กน้อยครับ ถ้าพูดให้หมดจะยืดยาวเกินไป เอาไว้ติดตามตอนต่อไปนะครับ

 * ติดตามชม GBC Thailand 2011 รอบสุดท้ายในงาน R&B 2011 ที่ Impact เมืองทองธานี 7 มิ.ย. 2011 และ GBC Interanational วันที่ 9 มิ.ย. 2011 ในงานเดียวกัน รายละเอียดเพิ่มเติมที่ GBC Thailand

ผมสมมติตัวเองเป็นคนไทยคนหนึ่งที่ยืนดูอยู่ห่างๆ จากเวทีนั่น ผมสนใจใคร่รู้ว่าเขาคิดอะไรและกำลังนำเสนออะไร ผู้เข้าแข่งขันพยายามอธิบายสิ่งต่างๆ เพื่อแสดงภูมิรู้ในเรื่องกาแฟ มันต้องทำเพราะมีผลกับคะแนนที่แต่ละคนจะได้ การแข่งขันชงกาแฟกลายเป็นการแข่งปราศรัยไปด้วย ยิ่งถ้าเป็นเวทีนานาชาติภาษาอังกฤษยิ่งจำเป็น ไมค์พูดเยอะมากจนผมสำลักภาษาอังกฤษ กรรมการเจ็ดคนบนเวทีรายล้อมผู้เข้าแข่งขันเพียงคนเดียว แต่ละคนทำหน้าขึงขังแสดงความตั้งใจ พวกเขาเหมือนได้แสดงไปพร้อมๆ กับผู้เข้าแข่งขันด้วย แต่ผมซึ่งเป็นคนดูอยู่ห่างๆ รู้สึกมีส่วนร่วมน้อยมาก พูดง่ายๆ คือ “ไม่สนุกด้วย” บางครั้งรู้สึกว่ามันจริงจังกันจนคนดูเครียด เกิดคำถามว่าโลกแห่งการดื่มกาแฟมันควรเป็นอย่างนี้หรือ

มันเป็นความรู้สึกส่วนตัวจริงๆ ด้วยความบริสุทธิ์ใจ ผมอยากเห็นการแข่งขันที่ดูสนุกกว่านี้ แต่การออกแบบเกมส์และกติกาให้เป็นอย่างที่เห็นคงมีวัตถุประสงค์ดีๆ บางอย่าง ผมเป็นแค่คนกาแฟเล็กๆ ที่มีวัตุประสงค์แค่ความสนุกคงไม่สามารถไปเสนอให้เปลี่ยนแปลงอะไรได้

ในเมื่อเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้ ผมก็ทำในสิ่งที่พอจะทำได้ โดยในช่วงกลางเดือนนี้ซีททูคัพส่ง “สา” บาริสต้าของเราเป็นตัวแทนในการแข่งขันบาริสต้าชิงแชมป์ประเทศไทย หรือในชื่อ National Thailand Barista Championship ซึ่งใช้กติกาเดียวกันกับ world barista championship แต่ด้วยความที่เราเป็นร้านเล็กๆ มีการเตรียมตัวตามอัตภาพและสาเองก็เป็นบาริสต้าอายุน้อยประสบการณ์ไม่เยอะ เราจึงไม่อยู่ในฐานะที่จะหวังรางวัลอะไรหรือแม้แต่จะเข้ารอบ จึงคุยกันว่าเราจะแข่งเพื่อแสดงออกในสิ่งที่เราเชื่อและเราอยากจะบอก

ครั้งนี้เราจึงตั้งใจทำหลายอย่างที่ไม่เป็นมิตรกับ score sheet เช่น พูดให้น้อย เพราะบาริสต้าเราพูดไม่เก่งอยู่แล้ว จำกัดงบประมาณอย่างเฉียบขาดจนแทบไม่ได้ซื้อวัสดุอุปกรณ์อะไรใหม่เลย เก็บของเก่ามาใช้ทั้งหมด กาแฟที่ใช้แข่งเป็นกาแฟที่ใช้อยู่ปกติในร้าน ไม่มีการเบลนด์กาแฟเป็นพิเศษเพื่อแข่งขัน เพราะอยากให้คนที่เชียร์อยู่ขอบเวทีสามารถตามมาชิมที่ร้านเมื่อไหร่ก็ได้ ไม่ใช่ยืนดูตาปริบๆ เมื่อแข่งจบก็จบกันชิมกาแฟได้แต่ทางหู และสุดท้ายคือเครื่องดื่มพิเศษหรือ signature drink เราก็เล่นง่ายๆ คือใช้สิ่งที่มีอยู่ประจำร้านทั้งหมด แทบไม่ได้หาอะไรพิเศษมาใช้เลย เรียกว่าใครมาเมื่อไหร่สามารถทำให้ชิมได้ทันทีไม่ต้องนึกฝันหรือจินตนาการเอา

ความคิดแบบนี้คงหวังเข้ารอบไม่ได้ แฟนๆ ที่ตามเชียร์คงไม่ต้องคาดหวังอะไรนะครับ ตามเชียร์ตามดูให้สนุก เป็นกำลังใจให้กันเท่านั้นก็ขอบคุณแล้ว

และถือเป็นโอกาสดีสำหรับท่านที่สนใจอยากมีส่วนร่วมในการแข่งขันมากกว่าแค่ยืนดู ซีททูคัพขอเชิญร่วมสังเกตการณ์อย่างใกล้ชิดหรือร่วมเป็นกรรมการให้คะแนนในการซ้อมใหญ่ 2 รอบ ในวันที่ 10 ก.พ. นี้ ที่ซีททูคัพ อาคารชาญอิสสระ 2 เริ่มตั้งแต่ 16.30 น. เป็นต้นไป

ท่านจะได้พบกับการแสดงเหมือนแข่งจริง ร่วมให้คะแนนตาม score sheet ของ wbc ได้ดื่มกาแฟที่ใช้แข่ง ได้ร่วมกันวิจารณ์วิพากษ์เกมส์และกติกา เพื่อได้เข้าใจการทำงานของบาริสต้ามากขึ้น ยินดีต้อนรับทุกท่านครับ ท่านใดสนใจเป็นกรรมการกิติมศักด์ช่วยลงชื่อด้านล่างนะครับ

และเมื่อมาพิจารณารายชื่อทั้ง 9 รายที่จะแสดงฝีมือในวันอาทิตย์นี้ ส่วนตัวผมถือว่าเป็นบาริสต้าที่มีฝีมือและแรงบันดาลใจสูงทั้งนั้น มีทั้งบาริสต้ารุ่นใหม่และมือเก่าคละกัน บางคนเคยเข้ารอบสุดท้ายในรายการนี้มาแล้ว 1 ใน 9 คนนี้ที่จะได้เป็นตัวแทนประเทศเชื่อได้ว่าจะสามารถสร้างชื่อเสียงได้ไม่ขายหน้าใคร

สำหรับตัวผมเองการแข่งขันชงกาแฟไม่ว่าเวทีไหน สิ่งที่เกิดขึ้นเสมอคือเป็นเหตุการณ์ทีทำให้คนกาแฟมารวมตัวกัน มิตรภาพ ความรู้ และประสบการณ์กาแฟใหม่ๆ จะเกิดขึ้นพร้อมๆ กัน ต่อเมื่อติดตามการแข่งมาหลายปี หลายเวที ผมกลับยิ่งเบื่อดู อาจเป็นเพราะชีวิตมันมั่วอยู่กับบาร์กาแฟและการชงกาแฟตลอดเวลาอยู่แล้ว การไปดูคนอื่นชงกาแฟบางทีจึงเหมือนไม่น่าสนใจอะไร แต่สำหรับคนที่ไม่ได้ทำธุรกิจกาแฟผมยังได้ยินมาว่าเขาก็ดูไม่ค่อยรู้เรื่อง ไม่รู้ว่าเค้าทำอะไรกันบนเวทีนั่น จะตื่นเต้นบ้างเมื่อได้เห็นผู้แข่งขันเทลาเต้อาร์ตเป็นรูปต่างๆ แต่นอกจากนั้น…ดูไม่รู้เรื่อง

ผมจึงพยายามเรียบเรียงดูแบบง่ายๆ ว่าเวลาไปชมการแข่งขันนั้นเราจะสังเกตอะไรได้บ้าง เพื่อให้สนุกและเกิดความรู้ โดยจะยกตัวอย่างเกมของ GBC ที่จะเกิดขึ้นในวันอาทิตย์นี้เป็นตัวอย่าง

1. เริ่มจากการเตรียมตัวเลย ก่อนที่แต่ละคนจะแสดงในเวลาของเขา บาริสต้าจะมีเวลาในการจัดโต๊ะหรือสถานีแข่งของตัวเองประมาณ 15 นาที ในเวลา 15 นาทีนี้สำคัญมาก เพราะบาริสต้าต้องปรับเครื่องบด ทดลองทำ shot กาแฟให้ลงตัวที่สุด พร้อมทั้งจัดโต๊ะ วางช้อน วางผ้าเช็ดปาก และอุปกรณ์ต่างๆ ให้เรียบร้อยสวยงาม ถ้าเราไปแอบดูอยู่ข้างเวที เราอาจจะเห็นการวางแผนของแต่ละคนว่าเตรียมกันมาอย่างไร ทำอะไรก่อนหลัง และสามารถใช้เวลา 15 นาทีนี้ได้คุ้มค่าแค่ไหน อุปกรณ์จัดโต๊ะที่เตรียมมาดูสวยงามหรือมีอะไรแปลกใหม่หรือไม่ เมื่อจัดวางเสร็จแล้วยังต้องทำความสะอาดให้เรียบร้อยด้วย
2. เวลาแข่งมี 12 นาที เริ่มเมื่อผู้เข้าแข่งให้สัญญาณ เกมจะเริ่มตั้งแต่การกล่าวสวัสดีของผู้แข่งขัน การพูดจา การแสดงออกถึงบุคคลิกต่างๆ โดยเทียบเคียงว่าผู้เข้าแข่งขันกำลังให้บริการกาแฟกับลูกค้าคนสำคัญ เราอยากเห็นบาริสต้าที่มีเสน่ห์ น่ารัก มีอัชฌาศัย สามารถให้ข้อมูลได้บ้างว่าเขากำลังจะทำอะไรให้ดื่ม และมันดีอย่างไร
3. กาแฟที่ผู้เข้าแข่งขันต้องทำให้กรรมการแต่ละคนดื่มนั้นมีสองรายการคือ กาแฟดำ และกาแฟนม จะเสิร์ฟอะไรก่อนก็ได้ หากเป็นกาแฟดำ โดยมากจะทำเป็นเอสเปรสโซ บาริสต้าจะแสดงให้เห็นถึงเทคนิค และความใส่ใจในรายละเอียดต่างๆ เช่น การเลือกใช้ถ้วยที่เหมาะสม สวยงาม การอุ่นถ้วยให้มีอุณหภูมิพอเหมาะ เทคนิคการตวงกาแฟให้สม่ำเสมอเท่ากันทุกถ้วยและทำได้รวดเร็ว เทคนิคการแพ็คหรือกดกาแฟให้แน่นเท่ากัน เพื่อให้ระยะเวลาในการปล่อยน้ำผ่านกาแฟออกมาใกล้เคียงกันทุกถ้วย แนวโน้มที่เราได้เห็นมากขึ้นคือบาริสต้านิยมเครื่องบดที่สามารถตั้งปริมาณกาแฟได้ และตวงกาแฟให้ได้แบบอัตโนมัติ นิยมสกัดกาแฟพร้อมกันทั้งสองหัวกรุ๊ปเพื่อให้เวลาในการสกัดใกล้เคียงกันทั้ง 4 ถ้วยที่ต้องเสิร์ฟ ถ้าเราเป็นคนชงกาแฟอยู่แล้วเราอาจสังเกตการไหลของน้ำกาแฟจากจอภาพว่าลักษณะการไหลมันใกล้เคียงกันหรือไม่ ถ้าไม่เหมือนกันก็คาดได้ว่าปริมาณน้ำกาแฟในแต่ละถ้วยนั้นจะไม่เท่ากัน รสชาติต่างกันแน่นอน แม้ว่าบาริสต้าจะกดหยุดน้ำพร้อมกันทั้งสองหัวกรุ๊ป
4. การให้คะแนนรสชาติ เป็นหน้าที่ของกรรมการรสชาติ ซึ่งโดยทั่วไปท่านจะพิจารณาเป็นส่วนๆ เช่นความกลมกล่อมของรสเปรี้ยวหวานขม ความหอมความเข้มของกลิ่น ความข้นความนุ่มนวลในปาก และรสชาติโดยรวมเมื่อกลืนไปแล้ว ถ้าเรายืนดูอยู่เราจะไม่มีส่วนร่วมใดๆ ในเรื่องนี้ นอกจากสังเกตปฏิกริยาของกรรมการแต่ละคนผ่านสีหน้าและแววตา หากการแข่งขัน GBC ครั้งนี้ผู้จัดแจ้งว่าจะมีการทำกาแฟตัวเดียวกับผู้แข่งขันคนนั้นๆ แจกจ่ายไปในเวลาเดียวกัน ถ้าเราได้ชิมบ้างเราจะเห็นถึงตัวกาแฟแบบคร่าวๆ ว่าเขาเลือกกาแฟแบบไหนมาแข่ง แต่รสชาติที่เราได้นั้นอาจต่างกันกับที่กรรมการได้ เนื่องจากเป็นคนละถ้วย ชงโดยบาริสต้าคนละคนกัน ต้องแบ่งใจไว้บ้าง ถ้าท่านชอบกาแฟของใคร จะแอบให้คะแนนในใจอย่างไรคงไม่มีใครว่า
5. เมื่อจบกาแฟดำ บาริสต้าจะทำกาแฟนมต่อ คราวนี้เราจะได้เห็นเทคนิคการสตีม และการเทนม เราสังเกตตั้งแต่การตวงนมลงไปในเหยือก การทำ shot กาแฟ เมื่อสตีมแล้วมีวิธีจัดการโฟมนมอย่างไร มีเทคนิคในการแบ่งโฟมอย่างไรเพื่อให้โฟมหนาเท่ากันทุกถ้วย เพราะโดยทั่วไปแล้วการสตีมนมหนึ่งครั้งจะให้พอสำหรับริน 2 ถ้วย อย่างน้อยจะทำอย่างไรให้โฟมในสองถ้วยนี้เท่ากัน และมีความนุ่มนวลใกล้เคียงกัน ถึงตอนรินท่านอาจจะตื่นตาเล็กน้อยหากบาริสต้าสามารถรินเป็นรูปต่างๆ ที่เรียกว่าการเทลาเต้อาร์ต ความท้าทายของเรื่องนี้คือความพยายามเทโฟมที่หนาแต่ให้เกิดลวดลายที่ละเอียด การสร้างสรรค์ลวดลายที่สวยงามแปลกใหม่ ส่วนเรื่องรสชาตินั้น กรรมการจะตรวจสอบตั้งแต่ความนุ่มนวลของโฟมนม กรรมการหลายท่านนิยมใช้หลังช้อนดันโฟมออกไปข้างหน้าเพื่อสำรวจความหนาและความนุ่มของโฟม ถ้าโฟมนุ่มมันควรจะเหลวเหมือนครีม และสำหรับ GBC เขาใช้คำว่ากาแฟนม คือไม่จำกัดว่าต้องเป็น cappuccino เท่านั้น ดังนั้นผู้เข้าแข่งขันสามารถทำโฟมที่บางได้ กรรมการจะให้คะแนนเรื่องของรสชาติของกาแฟในถ้วยประกอบกันไป กาแฟนมที่ดีจะต้องให้ความหวานของนม มีรสกาแฟมากพอ กลมกล่อม มีเนื้อโฟมที่นุ่มนวล และอุณหภูมิที่พอเหมาะ เรื่องเหล่านี้เราดูอย่างเดียวไม่มีให้ชิมครับ
6. สุดท้ายสำหรับ GBC คือบาริสต้าจะโชว์การรินลาเต้อาร์ตในลายที่เหมือนกัน 4 ถ้วย ด้วยความคิดที่ว่าลาเต้อาร์ตถือเป็นการแสดงออกถึงแรงบันดาลใจและความเป็นมืออาชีพของคนชงกาแฟ เพราะมันต้องเกิดจากฝึกฝนอย่างหนักทั้งการทำ shot กาแฟ การทำโฟมและการเทนม การเทลายที่เหมือนกันเพื่อให้รู้ว่าลายที่เทได้นั้นไม่ได้เกิดขึ้นโดยบังเอิญแต่สามารถทำซ้ำได้ ลาเต้อาร์ตในปัจจุบันถือเป็นสิ่งที่ยังสามารถเรียกร้องความสนใจจากผู้คนให้หันมาสนใจกาแฟได้มาก สำหรับการแข่งขันนี้ลาเต้อาร์ตมีไว้โชว์ความสวยงาม ความยากของลาย และความแปลกของภาชนะ โดยที่กรรมการไม่ต้องดื่ม ไม่มีคะแนนรสชาติ

หมดแล้วครับในเวลา 12 นาทีนี้สำหรับผู้เข้าแข่งขันจะผ่านไปเร็วเหลือเชื่อ สำหรับเราคนดูถ้ารู้สึกว่าเวลาผ่านไปเร็วแสดงว่าบาริสต้าทำได้ดี ดูสนุก แต่ถ้าคิดว่าเมื่อไหร่จะเสร็จซักทีนี่เท่ากับน่าเบื่อแล้ว อีกส่วนที่อาจทำให้ได้ลุ้นคือการแข่งขันต้องอยู่ในกรอบเวลาซึ่งก็เหมือนชีวิตจริงที่เราไม่สามารถปล่อยให้ลูกค้ารอนานได้ ถ้าทำเกินเวลาจะถูกหักคะแนนหรือปรับแพ้ ดังนั้นการลุ้นให้ทำทันเวลาจึงเป็นอีกส่วนหนึ่งที่ทำให้ดูได้สนุก โดยรวมเท่ากับเป็นการวัดศักยภาพทั้งหมดที่บาริสต้ามีครับ ถ้าเขาทำได้ดีหมายถึงสามารถสร้างความประทับใจให้ลูกค้าได้ ลูกค้าจะกลับมาดื่มกาแฟของเขาอีก อาจจะดื่มมากขึ้น หรือชวนเพื่อนๆ มาดื่มอีก นี่คือสิ่งที่การแข่งขันชงกาแฟเกือบทุกรายการอยากให้เกิดขึ้น เพราะมันคือการกระตุ้นให้การบริโภคกาแฟสูงขึ้นทั้งอุตสาหกรรมนั่นเอง

หวังว่าจะดูการแข่งขันได้สนุกขึ้นนะครับ

ผู้เข้าแข่งต้องชงเอสเปรสโซ 4 ถ้วย กาแฟนม 4 ถ้วย และลาเต้อาร์ตที่มีลายเหมือนกันอีก 4 ถ้วย ผู้ชนะการแข่งขันจะได้เป็นตัวแทนไปแข่งต่อในรายการ Grand Barista Championship Australasia ที่่ปีนี้มีรางวัลเป็นเครื่องเอสเปรสโซออเคสตราเล่ 2 หัวกรุ๊ปมูลค่ากว่า 3 แสนบาท

สำหรับผู้สนใจแข่งขันสามารถดาวน์โหลดใบสมัครได้ที่ http://www.gbcthailand.com

การแข่งขันรอบสุดท้าย วันที่ 29 สิงหาคม ที่ orangery ชั้น 4 สยามพารากอน ถนนพระราม 1

ติดตามข่าวสารล่าสุดได้ที่

ผมเชียร์ไมค์ตั้งแต่ปีที่แล้วที่อเมริกาเป็นเจ้าภาพ และไมค์ก็เข้ารอบสุดท้ายได้ แต่พลาดตำแหน่งแชมป์ไปอาจเพราะความกดดันมหาศาล และกวิลิมส์เดวี่ส์ซึ่งมาได้นิ่งและเป็นผู้ใหญ่มากกว่าสามารถทำได้ดีเหลือเกิน จนเฉือนเอาชนะไปได้

แต่คราวนี้เข้าใจว่าไมค์ มีประสบการณ์มากขึ้นแล้ว และไม่ได้แข่งในบ้านตัวเอง จึงอาจลดแรงกดดันไปได้เยอะ

ที่น่าสังเกตคือ คะแนนที่ตามมาอันดับสองเป็นแชมป์จากกัวเตมาลา ประเทศผู้ปลูกกาแฟที่มีชื่อเสียง ผมไม่ทราบที่มาที่ไป แต่คงจะมีข้อมูลของเขาตามมามากขึ้น น่าสนใจมากว่าทำไมบาริสต้าจากโลกที่สามจึงสามารถทำได้ดีขนาดนี้ เท่ากับเป็นความหวังให้กับประเทศปลูกกาแฟที่เหลือทั้งหมด รวมถึงประเทศไทยเราด้วย

น่่าเสียดายที่ไม่ได้ชมการแข่งขัน เพราะผมคาดหวังว่าจะได้เห็นอะไรใหม่ๆ รวมทั้งแรงบันดาลใจอีกมากมาย แต่ก็คงจะพยายามติดตามหาทางชมบันทึกภาพหลังจากนี้ไป

และต้องขอแสดงความยินดีกับ ไมค์ ฟิลิป และคนกาแฟอเมริกันอีกครั้งครับ

Michael Phillips (USA) 706 points
Raul Rodas (Guatemala) 691 points
Colin Harmon (Ireland) 672.5 points
Scottie Callaghan (Australia) 659.5 points
Soren Stiller Markussen (Denmark) 644.5 points
Stefanos Domatiotis (Greece) 632 points

ติดตามผลอย่างเป็นทางการจากเวบไซต์ WBC

Michael Phillips, USA – 2009 WBC Finals from nick cho on Vimeo.

คลิปนี้เเป็นการแสดงของไมค์เมื่อปีที่แล้ว และสามารถทำคะแนนได้เป็นอันดับที่สามในรอบสุดท้าย

โดยปกติคนกาแฟที่เมืองไทยจะติดตามการแข่งขันแบบสดๆ จาก live feed ที่ผู้จัดปล่อยมาให้ และในปีนี้ใช้ livestream ในโครงการ WBC Go Live! ซึ่งซีททูคัพเราร่วมสนับสนุน แต่น่าเสียดายที่ livestream ในช่วงนี้ยังถูกกระทรวงไอซีทีปิดอยู่ตามประกาศสถานการณ์ฉุกเฉินร้ายแรง ทำให้ไม่สามารถรับชมได้

ผมไม่แน่ใจเรื่องเทคนิคแต่ทราบมาว่าบางท่านสามารถหาวิธีเปิดเวบที่ถูกปิดได้หากใครทราบวิธีช่วยแนะนำด้วยนะครับ

อันที่จริงผมและซีททูคัพเป็นแฟนการแข่งขันบาริสต้าอย่างเหนียวแน่นเพราะเห็นว่าการแข่งขันมีประโยชน์ต่อการทำงานของเราและอุตสาหกรรมกาแฟหลายประการ หากปีนี้งานคั่วกาแฟหนักขึ้นตั้งแต่ต้นปีและบาริสต้ามือเก่าของเราลาออกไปเสียหนึ่งคนจึงโกลาหลพอสมควร จนเมื่อแข่ง NTBC เดือนกุมภาฯ ที่ผ่านมายังไม่ได้แม้แต่ดูการแสดงของใคร ทราบผลแต่เพียงว่าน้องจีจี้ เบญญาภา แชมป์เก่าได้แชมป์ไปอีกหนึ่งสมัย และเป็นตัวแทนไปแข่ง WBC  ที่ลอนดอนเดือนมิถุนาฯ ที่จะถึงนี้

อีกรายการแข่งของปีนี้คือ TBC ผมได้ช่วยให้คำแนะนำน้องตูตู้จาก montis resort ปาย ซึ่งเป็นการแข่งขันครั้งแรกในชีวิตของเขา ดูหน่วยก้านแล้วแม้เวลาเตรียมตัวน้อยแต่มีความตั้งใจมากจึงอยากเชิญชวนท่านที่สนใจการแข่งชงกาแฟและยังไม่รู้ว่าจะเชียร์ใคร มาร่วมเชียร์ตูตู้ด้วยกัน โดยเป็นผู้แข่งขันคนสุดท้ายของรอบแรก น่าจะขึ้นแสดงช่วงเย็นๆ ของวันที่ 18 มี.ค. นี้ ที่ลานชั้นล่างเซ็นทรัลเวิร์ลดพลาซ่า แล้วพบกันนะครับ

เราเริ่มมีการจัดการแข่งขันชงกาแฟแบบสมัยใหม่เป็นครั้งแรก เมื่อประมาณปี 2004 และในปีเดียวกันมีการจัดตั้งสมาคมบาริสต้าไทยขึ้นเพื่อรณรงค์ยกระดับมาตรฐานบาริสต้าไทยให้เทียบเท่าสากล ปีถัดมาแชมป์ของประเทศจึงได้ไปร่วมในการแข่งขันระดับโลกในรายการ world barista championship จนกระทั่งปัจจุบันมีรายการแข่งขันชงกาแฟภายในประเทศด้วยรูปแบบที่หลากหลายมากขึ้น ทำให้บาริสต้าที่มีความตั้งใจจริงได้มีเวทีให้แสดงออกมากขึ้นและสามารถพัฒนาฝีมือได้ดีขึ้นตามลำดับ

ถ้าถามว่าของเราดีขึ้นขนาดไหน คงต้องดู ranking ของ WBC ในครั้งที่ผ่านๆ มา พบว่าลำดับของเรายังไม่สูงนัก แต่ต้องยอมรับว่าแชมป์บาริสต้าของเราที่ไปร่วมแข่งนั้นมีข้อจำกัดหลายด้านด้วยกัน ที่ผมเห็นว่าสำคัญมากคือการเตรียมรสชาติกาแฟกับเครื่องที่ใช้แข่งขันจริง ที่ผ่านมาพบว่าบาริสต้าของเราไม่มีโอกาสได้ซ้อมกับเครื่องรุ่นเดียวกับที่ใช้แข่งจริงแม้แต่รายการเดียว จึงอาจเป็นเหตุให้ไม่คุ้นเครื่อง และยากลำบากในการเตรียมเบลนด์กาแฟ รวมถึงการคุมรสชาติของเครื่องดื่มทุกตัว ผิดกับแชมป์ของอีกหลายๆ ประเทศครับ ที่เขาสามารถหาผู้สนับสนุนในด้านต่างๆ ได้ง่ายกว่า และในบางประเทศคนกาแฟของเขายังถือเป็นวาระแห่งชาติในการพยายามช่วยกันเพื่อให้แชมป์บาริสต้าของเขาพร้อมที่สุด

แล้วถ้าข้อจำกัดเหล่านี้หมดไป บาริสต้าไทยเราจะไปไกลได้แค่ไหน ?

ผมก็ทั้งปูทั้งโปรยมาเยอะแยะเพื่อเข้าเรื่องนี้ล่ะครับว่า ในรายการแกรนด์บาริสต้า Australasia 2009 ที่เพิ่งจบไป และเรามีแกรนด์บาริสต้า ตัวแทนชาวไทยไปร่วมแข่งด้วยคือคุณ ปิยวรรณ ปีกา จากคาเฟนีโร(กาแฟแบล็คแคนยอน) ที่การแข่งใน Australasia ทั้งหมดมีเครื่องชงออร์เคสตราเล่จาก ดีไอดี อิตาลี เป็นผู้สนับสนุนหลัก ทำให้บาริสต้าของเรามีเวลาฝึกซ้อมและเตรียมรสชาติกาแฟจากเครื่องที่ใช้แข่งจริงๆ ผลงานที่ทำได้แม้ไม่ติดหนึ่งในสาม แต่คะแนนดิบที่ได้ก่อนถูกหักเพราะเกินเวลานั้นถือว่าทำได้ดีมากครับ น่าสนใจว่าลำดับที่ 4 ที่เราได้มานั้นมีคะแนนเหนือกว่าผู้เข้าแข่งขันชาวออสเตรเลียอีกคนหนึ่ง ซึ่งเขาเป็น top 4 ของการแข่งขันภายในประเทศออสเตรเลียเองและพวก top 4 นี้มาจากร้านกาแฟดังๆ ในซิดนีย์ และเมลเบิร์น ทำกาแฟดีๆ กันทั้งนั้น เรื่องนี้เป็นที่วิจารณ์กันได้เพราะรายการแข่งนี้ในประเทศออสเตรเลียถือว่าได้ความยอมรับนับถือพอสมควร และมีบาริสต้าชั้นนำร่วมแข่งขันเรื่อยมา แสดงให้เห็นว่าบาริสต้าไทยเราถ้าให้โอกาสกันเต็มที่จริงๆ ก็ไม่ได้น้อยหน้าใคร ทั้งๆ ที่นี่เป็นครั้งแรกที่ ปิยวรรณของเราได้ไปร่วมแข่งในรายการระดับระหว่างประเทศกับเขานะครับ ผมทราบมาว่าคนที่ได้ลำดับ 1-3 นั้นต่างก็เคยร่วมแข่งรายการนี้มาแล้วอย่างน้อย 1 ครั้ง (ดูผลการแข่งขัน)

ผมถือเป็นก้าวเล็กๆ ที่สำคัญครับ และยืนยันว่าบาริสต้าไทยเรานั้นฝีมือพัฒนาขึ้นมากแล้ว ผมอยากให้ผลงานของบาริสต้าชั้นนำของเราเหล่านี้เป็นแรงบันดาลใจให้กับบาริสต้ารุ่นน้องๆ ต่อไป ที่จะต้องพยายามทำให้ดีขึ้นไปอีก และยังอยากเรียกร้องผู้ใหญ่ในวงการกาแฟทุกคนครับว่าหากเราช่วยกันสนับสนุนบาริสต้าของเราอย่างจริงจัง ผมเชื่อว่าพวกเขาจะสามารถสร้างชื่อเสียงให้กับประเทศของเราได้อีกมาก

กลับมาได้จึงขออนุญาตช่วยประชาสัมพันธ์ครับว่า dvd การแข่งขัน GBC Thailand 2009 ที่ผ่านมาได้จัดทำเสร็จสิ้นแล้ว ท่านที่สนใจสามารถหาซื้อมาเป็นที่ระลึกหรือเอาไว้ศึกษากันได้จาก P&F Coffee นะครับ คนไทยทำกันเองล้วนๆ แผ่นละ 99 บาทเท่านั้น ภาพคมชัดไม่ต้องมานั่งรอโหลดกันแถมยังเป็นการให้กำลังใจผู้จัดทำด้วย คลิปด้านบนนั้นตัดมาแค่สั้นๆ แผ่นเต็มน่าจะร่วม 40 นาทีครับ